喧哗 喧嘩

    xuānhuá

    1. Noun Formalhubbub; clamor; to make a racket

    1.这里不许喧哗。Zhèlǐ bùxǔ xuānhuá.No noise allowed here.

    2.他刚进图书馆,就被图书管理员警告不要喧哗。Tā gāng jìn túshūguǎn, jiù bèi túshū guǎnlǐyuán jǐnggào bùyào xuānhuá.He had barely entered the library when a librarian warned him against making a racket.