宠 寵

    chǒng

    1. Verbto love; to pamper; to spoil; to favor

    1.他非常宠妹妹。Tā fēicháng chǒng mèimei.He is very fond of his younger sister.

    2.女儿从小被家里宠坏了。Nǚ'ér cóngxiǎo bèi jiālǐ chǒng huài le.Their daughter was spoiled rotten since childhood.

    3.因为太宠孩子,他们从没让他受过委屈。Yīnwèi tài chǒng háizi, tāmen cóngméi ràng tā shòuguò wěiqu.Because they spoil their child so much, they have never let him suffer any hardship.