田野

    tiányě

    1. Nounfield; open land

    1.春天的田野很绿。Chūntiān de tiányě hěn lǜ.The fields are very green in spring.

    2.我们在田野里放风筝。Wǒmen zài tiányě lǐ fàng fēngzheng.We flew a kite in the fields.

    3.风吹过田野,麦浪此起彼伏。Fēng chuī guo tiányě, màilàng cǐqǐbǐfú.The wind blew across the fields, causing the wheat to wave in rolling waves.