听觉 聽覺

    tīngjué

    1. Noun Formalsense of hearing; auditory

    1.他的听觉很灵敏。Tā de tīngjué hěn língmǐn.He has a keen sense of hearing.

    2.人的听觉能力随着年龄增长而逐渐衰退。Rén de tīngjué nénglì suízhe niánlíng zēngzhǎng ér zhújiàn shuāituì.Human hearing tends to decline with age.

    3.他在嘈杂的工地上,听觉似乎失效了。Tā zài cáozá de gōngdì shàng, tīngjué sìhū shīxiào le.In the noisy construction site, his hearing seemed to fail.